‘A ancián Francia’, artigo de Brais do Castro: http://imaxinario.blogspot.com/

Preséntase en Cerceda (A Coruña) o documental ‘As Encrobas: A ceo aberto’: http://imaxinario.blogspot.com/

O Resplandor das Atochas lembra xullo de 1937: “Un ano de sangue e lume”. Información en http://imaxinario.blogspot.com/.

Que queren de nós?, artigo de Brais do Castro en:
http://imaxinario.blogspot.com/.

A INSPECCIÓN DE TRABALLO DA CORUÑA NON ACTÚA DEBIDAMENTE

Ben por falta de persoal, como argumentou a inspectora a unha traballadora, “porque son moitas as denuncias e eu teño que escollelas”, ou ben por neglixencia, a Inspección Provincial de Traballo non cumpre coa lexislación e desampara aos traballadores. Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/.

A INSPECCIÓN PREVARICA?

BRAIS DO CASTRO

A Inspección de Traballo prevarica? Actúa de xeito tortus?* Porque non vale iso de que “hai moitas denuncias e non podemos con todas”. Se hai moitas denuncias, está claro que é porque as empresas incumpren todo canto está escrito nos papeis. E se as empresas incumpren todo canto está escrito nos papeis (que, por certo, hai moi pouco que beneficie ao traballador) e hai moitas denuncias, a Inspección debe investigar moito máis. E se non hai persoal e por iso “hai que elixir as máis rimbombantes”, a Inspección debe esixir persoal e persoal cualificado para que non queden dúbidas sobre os masivos incumprimentos das empresas. A saber: xornada laboral que sobrepasa as corenta horas semanais, acoso (laboral e sexual), vacacións dirixidas polos empresarios, infames salarios, etcétera, etcétera. Para qué seguir.
Xa non é cuestión de preguntarlle ao presidente do Goberno se coñece o custe dun café. É cuestión de preguntarlle cánto necesita el ao mes para vivir. Seguro que bastante máis ca os aínda non seiscentos euros do denominado salario mínimo. E se el necesita catro ou cinco mil ao mes máis gastos, todos sen excepción deberían cobrar un salario digno que non tiveran que mendigar. Todos sen excepción deberían ter cubertas as súas costas cunha lexislación adecuada e sólida que castigase ao empresario cando esclavizase ao traballador. E non ao revés, como se fai agora.
Porque eso sí, neses papeis dos que tanto se fala, hai ata incluso ‘ordes’. Orde de aquí, orde de alá. E os representantes dos traballadores, os sindicalistas, deberían comezar por escribir menos e máis axeitado, revisar canto papel non vale nin para limpar o cu e redactar con tino e con xeito para que como representantes de ‘clase’, que din ser, defendan xustamente eses intereses e non se aproveiten só das contribucións saídas dos petos, precisamente, desa sociedade que pretenden defender pero que só ofenden.
Esa é a historia. E a historia en 2007 é penosa. Hai unha Lei do Estatuto dos Traballadores que non se respecta na maioría das empresas, e algún artigo da Constitución que collido con fío podería utilizarse para custodiar a dignidade da sociedade asalariada. Pero neste século XXI, que se di moi pronto, seguimos acomodados coma sempre.
Semella que mentres as ‘maiorías’ conten coa súa ración, os poucos, que son moitos, deben seguir esclavizados. E os organismos públicos, como a Inspección de Traballo, deberían revisar, como mínimo, o seu código ético . Non hai que ser só honrado, senón tamén parecelo.

[*torto ou torcido, inxusto, ou que non se atén ás leis ou á razón]

UNIÓN FENOSA ACTÚA DE XEITO RETORCIDO

Unión Fenosa, que en 2006 acadou uns beneficios que superaron os 635 millóns de euros, engana, deliberadamente ou non, aos seus clientes. Algún caso significativo mostra a dirección desta empresa para encher as súas arcas. Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/.

FUNCIONARIOS SEN CONTROL

Un coche camuflado, supostamente da policía, non respectou o semáforo vermello situado nas proximidades do edificio de Correos, en dirección á praza de Ourense. No vehículo, con matrícula 5278 BCW, viaxaban tres persoas, unha delas co chaleco amarelo identificador. O despropósito ocorreu na cidade da Coruña, o martes 13 de febreiro de 2006, contra as 11 da mañá.

http://imaxinario.blogspot.com/ a súa publicación IMAXINARIO, que a partir do mes de maio de 2007, nunha primeira etapa, será actualizada semanalmente. Nunha próxima quenda (non superior aos doce meses), a actualización será diaria. Quen se sinta identificado coa publicación, pode enviar as súas colaboracións aos correos que figuran na cabeceira de Imaxinario.

ANÁLISE SOBRE A CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA (I)

No artigo 1, apartado 1, a Constitución expresa que se trata dun ‘Estado social e democrático de Dereito, que propugna como valores superiores do seu ordenamento xurídico a liberdade, a xustiza, a igualdade e o pluralismo político’. Vocábulos rimbombantes, se ben arredados da realidade. Seguidamente, xa no apartado 2, lese que a ‘soberanía nacional reside no pobo español, do que emanan os poderes do Estado’, para contradicir logo, no apartado 3, o considerado referente superior no apartado anterior, coa ordalía de que a ‘forma política do Estado español é [so pena de excomuñón] a Monarquía parlamentaria’. Nótese o radicalismo da fórmula: é a monarquía parlamentaria. Polo tanto, os redactores do texto, seguindo esta conclusión, desbotan, sen máis, a consideración, nun futuro, doutras formas de Estado non coincidentes coa denominada monarquía parlamentaria. Isto é, o pobo [poder soberano] non poderá decidir, no seu caso, porque non lle está permitido de facto polo redactor do texto, o que produce un anacronismo constitucional na propia Constitución: a Constitución é xa anticonstitucional de seu nestes primeiros apartados.

HAI 32 ANOS

O 26 de novembro de 1975, a monarquía concedeu a María do Carme Franco Polo Bahamonde e Martínez-Valdés, ‘marquesa de Villaverde’ (filla do ditador Franco, caudillo de España pola graza de Deus) o ducado de Franco, “en atención ás excepcionais circunstancias e merecementos que nela concorren”. [Na foto, o ditador xunto á súa filla]

XUÍCES IMPLACABLES

Por Brais do Castro

“A paz /lei non é orde, senón xustiza”

Se o asunto fose aplicar a lei estritamente, deberían cumprir cadea —por complicidade con Franco, que foi un asasino múltiple. Ou non?— algúns dos que hoxe son intocables nas ‘altas xerarquías’, así como aqueles que redactaron unha “constitución” fundamentada nos ‘pactos do medo’. De rebote, todo o equipo xurídico e lexislativo que exerceu un control sublime sobre a lei principal dunha sociedade libre: “o pobo é quen máis ordena”.
En fin, que estes xuíces parece que aínda agardan a resurrección de símbolos e persoeiros de outrora. Pretenden a guerra permanente contra todo aquilo que non controlen. Permítense toda clase de licencias e contribúen coas súas provocacións á confusión social. A súa insensibilidade é tan irracional que produce pavor: que a estas alturas da película, persoas entradas en canas aínda convertan as súas propias frustracións en cuestións de fe é pouco menos que inquietante. De seguro, seguindo esa liña que mostran coa súa inflexibilidade, que non lles pareceu ben que ao ditador Pinochet —por mor da súa ‘enfermidade’— se lle permitise cumprir o arresto no seu domicilio, por exemplo. Iso parece, dada a súa implacabilidade cun preso que xa cumpriu condena, tal e como marcan os canons establecidos. O resto, a maiores —que todo o mundo coñece, pola propaganda machacona dos aparatos político-financeiros—, engadiuno o sistema xudicial, só porque dito preso expresou libremente a súa opinión [Constitución española, artigo 20-1, apartado a: “Recoñécense e protéxense os dereitos a expresar e difundir libremente os pensamentos, ideas e opinións mediante a palabra, o escrito ou calquera outro medio de reprodución”].
Un antigo dito popular di que “no reino dos cegos o torto é o rei”. E é así realmente. Grazas a estes humanos deshumanizados, torpes, ‘relixiosos’, dobremoralistas, pillabáns, arribistas, etcétera, que non senten nin padecen, os cegos áchanse a mercé do torto, que fai o que lle peta. Até cando? Sería a pregunta. Mais temémonos que non haberá resposta.

OLLO CRÍTICO (Asemblea de Comunicación e Debate) mantén en probas na dirección http://imaxinario.blogspot.com/ a súa publicación Imaxinario, que a partir do mes de maio de 2007, nunha primeira etapa, será actualizada semanalmente. Nunha próxima quenda (non superior aos doce meses), a actualización será diaria.
Quen se sinta identificado coa publicación, pode enviar as súas colaboracións aos correos que figuran na cabeceira de Imaxinario.

GADISA INCUMPRE A CONSTITUCIÓN

No seu cuestionario para solicitude de emprego, GADISA esixe información sobre cuestións íntimas que teñen pouco que ver coa capacidade profesional: nome dos pais, profesión, posto de traballo dos pais, número de irmáns, nomes e apelidos dos conxuxes, data de casamento, nome e apelido dos fillos, data de nacemento, parentes que traballan na propia empresa, posibles defectos físicos ou enfermidades do demandante, tempo de lecer, etcétera.Segundo a Constitución española GADISA estaría incumprindo, entre outros, os artigos 16 (Ninguén pode ser obrigado a declarar sobre a súa ideoloxía, relixión ou crenzas) e 18 (Garántese o dereito á honra, á intimidade persoal e familiar e á propia imaxe).