lunes, 9 de julio de 2007
viernes, 8 de junio de 2007
lunes, 4 de junio de 2007
miércoles, 23 de mayo de 2007
martes, 22 de mayo de 2007
sábado, 19 de mayo de 2007
viernes, 18 de mayo de 2007
'O espírito anormal do corpo xurídico',
artigo de Xavier Dans Mayor en: http://imaxinario.blogspot.com/
artigo de Xavier Dans Mayor en: http://imaxinario.blogspot.com/
miércoles, 16 de mayo de 2007
As Encrobas: Respecto á veracidade histórica
Por Brais do Castro
Subvencionado pola Consellería de Cultura con algo máis de 13.000 euros, coproducido por Videafilm e Ibcinema & Cochlea, e dirixido por Xosé Bocixa, o vídeo As Encrobas: A ceo aberto configura suficiente información para o desenvolvemento dunha nova proposta na que debería intervir directamente a Xunta de Galiza, investindo de xeito proporcional ao acontecer histórico daqueles momentos nos que, coas Encrobas na vangarda, Galiza pareceu que estaba a piques de deixar de chorar.
O filme de Xosé Bocixa Rei mostra parte dunha realidade. Seguramente, porque non había presuposto para máis. Ese é o eterno problema do audiovisual galego: primeiro hai que traballar en condicións precarias e logo solicitar a bolsa. E, ás veces, esgótase a paciencia. Algo que non pasaría, por exemplo, en Cataluña. Aquí prefírense gastar os cartos en parvadas e nos amigos. Algo que non pasaría tampouco, por exemplo en Euskadi. Que si, falar fálase moito destes dous países antepoñéndoos como modelos sociais e políticos. Pero, agás as copias, pois xa se sabe que unha copia sempre é unha copia e se aínda é mala, peor, en Galiza só coñecemos o de ‘a trancas e barrancas’.
Por exemplo, non é certo que a prensa, como algúns din, realizase un gran seguimento sobre as expropiacións. Non é certo, porque o deber dos medios de comunicación naqueles intres de 1977 era buscar o seu espazo na transición que comezaba. Franco morrera e, logo de tanto tempo ‘colaborando’ co ditador, os medios de comunicación necesitaban outros alicerces cos que abastecer aos seus novos e potenciais lectores, que xa non eran tan partidarios do pretérito. Pouco terían que vender se seguisen ignorando as falcatruadas do réxime.
Iso de primeiras. De segundas, tampouco é certo que os propietarios de terras, pequenos e medianos, tivesen en conta maioritariamente a unidade para defender o seu lugar de orixe. Cando a empresa mineira decidiu a expropiación enviando os requirimentos, os propietarios, afeitos a desenvolverse de maneira individualizada, coidaron que a solución estaba na xefatura da parroquia: no seu cura párroco. Naturalmente, o seu cura vendeunos como non debía ser doutra forma, porque a Igrexa estivo sempre ao carón do poder. Debeu vir alguén de fóra, aínda que, por coincidencia, tamén fose cura, se ben neste caso sen uniforme e contrario á xefatura eclesiástica, que tan ben el coñecía, para que primase a unidade nos veciños. Custoulle traballo. Non lle foi fácil e, ás veces, ese cura ‘renegado’ chegou a pensar que ía ser imposible acadar en comunidade acordo ningún.
E o terceiro punto lévanos á verificación de que naqueles momentos o único importante para os propietarios das terras das Encrobas, salvo as salientables excepcións, era o diñeiro. Non importaban demasiado os estragos que realizase a empresa mineira a corto, medio ou longo prazo. Non se loitou para que a explotación se paralizase: negociouse para poñer de acordo a ambas partes.
O caso de Xove (Lugo) ilústranos sobre unha posición política que si contribuíu á paralización dunha central nuclear. Alí non había tanto que expropiar, pero si moita solidariedade para impedir, á mesma empresa, a construción doutro mecanismo contrario aos intereses sociais e ambientais.
No filme de Bocixa aparecen numerosas contribucións que xustifican dalgún xeito parte do acontecido ata a actualidade. Con todo, a historia de Galiza necesita dun esforzo amplo e decidido das institucións progresistas para que no futuro se verifique con claridade a nosa realidade, que poucas veces é o que parece e outras é o que parece que non é. [Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/]
Por Brais do Castro
Subvencionado pola Consellería de Cultura con algo máis de 13.000 euros, coproducido por Videafilm e Ibcinema & Cochlea, e dirixido por Xosé Bocixa, o vídeo As Encrobas: A ceo aberto configura suficiente información para o desenvolvemento dunha nova proposta na que debería intervir directamente a Xunta de Galiza, investindo de xeito proporcional ao acontecer histórico daqueles momentos nos que, coas Encrobas na vangarda, Galiza pareceu que estaba a piques de deixar de chorar.
O filme de Xosé Bocixa Rei mostra parte dunha realidade. Seguramente, porque non había presuposto para máis. Ese é o eterno problema do audiovisual galego: primeiro hai que traballar en condicións precarias e logo solicitar a bolsa. E, ás veces, esgótase a paciencia. Algo que non pasaría, por exemplo, en Cataluña. Aquí prefírense gastar os cartos en parvadas e nos amigos. Algo que non pasaría tampouco, por exemplo en Euskadi. Que si, falar fálase moito destes dous países antepoñéndoos como modelos sociais e políticos. Pero, agás as copias, pois xa se sabe que unha copia sempre é unha copia e se aínda é mala, peor, en Galiza só coñecemos o de ‘a trancas e barrancas’.
Por exemplo, non é certo que a prensa, como algúns din, realizase un gran seguimento sobre as expropiacións. Non é certo, porque o deber dos medios de comunicación naqueles intres de 1977 era buscar o seu espazo na transición que comezaba. Franco morrera e, logo de tanto tempo ‘colaborando’ co ditador, os medios de comunicación necesitaban outros alicerces cos que abastecer aos seus novos e potenciais lectores, que xa non eran tan partidarios do pretérito. Pouco terían que vender se seguisen ignorando as falcatruadas do réxime.
Iso de primeiras. De segundas, tampouco é certo que os propietarios de terras, pequenos e medianos, tivesen en conta maioritariamente a unidade para defender o seu lugar de orixe. Cando a empresa mineira decidiu a expropiación enviando os requirimentos, os propietarios, afeitos a desenvolverse de maneira individualizada, coidaron que a solución estaba na xefatura da parroquia: no seu cura párroco. Naturalmente, o seu cura vendeunos como non debía ser doutra forma, porque a Igrexa estivo sempre ao carón do poder. Debeu vir alguén de fóra, aínda que, por coincidencia, tamén fose cura, se ben neste caso sen uniforme e contrario á xefatura eclesiástica, que tan ben el coñecía, para que primase a unidade nos veciños. Custoulle traballo. Non lle foi fácil e, ás veces, ese cura ‘renegado’ chegou a pensar que ía ser imposible acadar en comunidade acordo ningún.
E o terceiro punto lévanos á verificación de que naqueles momentos o único importante para os propietarios das terras das Encrobas, salvo as salientables excepcións, era o diñeiro. Non importaban demasiado os estragos que realizase a empresa mineira a corto, medio ou longo prazo. Non se loitou para que a explotación se paralizase: negociouse para poñer de acordo a ambas partes.
O caso de Xove (Lugo) ilústranos sobre unha posición política que si contribuíu á paralización dunha central nuclear. Alí non había tanto que expropiar, pero si moita solidariedade para impedir, á mesma empresa, a construción doutro mecanismo contrario aos intereses sociais e ambientais.
No filme de Bocixa aparecen numerosas contribucións que xustifican dalgún xeito parte do acontecido ata a actualidade. Con todo, a historia de Galiza necesita dun esforzo amplo e decidido das institucións progresistas para que no futuro se verifique con claridade a nosa realidade, que poucas veces é o que parece e outras é o que parece que non é. [Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/]
martes, 8 de mayo de 2007
Preséntase en Cerceda (A Coruña) o documental ‘As Encrobas: A ceo aberto’: http://imaxinario.blogspot.com/
lunes, 7 de mayo de 2007
O Resplandor das Atochas lembra xullo de 1937: “Un ano de sangue e lume”. Información en http://imaxinario.blogspot.com/.
lunes, 23 de abril de 2007
viernes, 13 de abril de 2007
A INSPECCIÓN DE TRABALLO DA CORUÑA NON ACTÚA DEBIDAMENTE
Ben por falta de persoal, como argumentou a inspectora a unha traballadora, “porque son moitas as denuncias e eu teño que escollelas”, ou ben por neglixencia, a Inspección Provincial de Traballo non cumpre coa lexislación e desampara aos traballadores. Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/.
Ben por falta de persoal, como argumentou a inspectora a unha traballadora, “porque son moitas as denuncias e eu teño que escollelas”, ou ben por neglixencia, a Inspección Provincial de Traballo non cumpre coa lexislación e desampara aos traballadores. Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/.
A INSPECCIÓN PREVARICA?
BRAIS DO CASTRO
A Inspección de Traballo prevarica? Actúa de xeito tortus?* Porque non vale iso de que “hai moitas denuncias e non podemos con todas”. Se hai moitas denuncias, está claro que é porque as empresas incumpren todo canto está escrito nos papeis. E se as empresas incumpren todo canto está escrito nos papeis (que, por certo, hai moi pouco que beneficie ao traballador) e hai moitas denuncias, a Inspección debe investigar moito máis. E se non hai persoal e por iso “hai que elixir as máis rimbombantes”, a Inspección debe esixir persoal e persoal cualificado para que non queden dúbidas sobre os masivos incumprimentos das empresas. A saber: xornada laboral que sobrepasa as corenta horas semanais, acoso (laboral e sexual), vacacións dirixidas polos empresarios, infames salarios, etcétera, etcétera. Para qué seguir.
Xa non é cuestión de preguntarlle ao presidente do Goberno se coñece o custe dun café. É cuestión de preguntarlle cánto necesita el ao mes para vivir. Seguro que bastante máis ca os aínda non seiscentos euros do denominado salario mínimo. E se el necesita catro ou cinco mil ao mes máis gastos, todos sen excepción deberían cobrar un salario digno que non tiveran que mendigar. Todos sen excepción deberían ter cubertas as súas costas cunha lexislación adecuada e sólida que castigase ao empresario cando esclavizase ao traballador. E non ao revés, como se fai agora.
Porque eso sí, neses papeis dos que tanto se fala, hai ata incluso ‘ordes’. Orde de aquí, orde de alá. E os representantes dos traballadores, os sindicalistas, deberían comezar por escribir menos e máis axeitado, revisar canto papel non vale nin para limpar o cu e redactar con tino e con xeito para que como representantes de ‘clase’, que din ser, defendan xustamente eses intereses e non se aproveiten só das contribucións saídas dos petos, precisamente, desa sociedade que pretenden defender pero que só ofenden.
Esa é a historia. E a historia en 2007 é penosa. Hai unha Lei do Estatuto dos Traballadores que non se respecta na maioría das empresas, e algún artigo da Constitución que collido con fío podería utilizarse para custodiar a dignidade da sociedade asalariada. Pero neste século XXI, que se di moi pronto, seguimos acomodados coma sempre.
Semella que mentres as ‘maiorías’ conten coa súa ración, os poucos, que son moitos, deben seguir esclavizados. E os organismos públicos, como a Inspección de Traballo, deberían revisar, como mínimo, o seu código ético . Non hai que ser só honrado, senón tamén parecelo.
[*torto ou torcido, inxusto, ou que non se atén ás leis ou á razón]
Xa non é cuestión de preguntarlle ao presidente do Goberno se coñece o custe dun café. É cuestión de preguntarlle cánto necesita el ao mes para vivir. Seguro que bastante máis ca os aínda non seiscentos euros do denominado salario mínimo. E se el necesita catro ou cinco mil ao mes máis gastos, todos sen excepción deberían cobrar un salario digno que non tiveran que mendigar. Todos sen excepción deberían ter cubertas as súas costas cunha lexislación adecuada e sólida que castigase ao empresario cando esclavizase ao traballador. E non ao revés, como se fai agora.
Porque eso sí, neses papeis dos que tanto se fala, hai ata incluso ‘ordes’. Orde de aquí, orde de alá. E os representantes dos traballadores, os sindicalistas, deberían comezar por escribir menos e máis axeitado, revisar canto papel non vale nin para limpar o cu e redactar con tino e con xeito para que como representantes de ‘clase’, que din ser, defendan xustamente eses intereses e non se aproveiten só das contribucións saídas dos petos, precisamente, desa sociedade que pretenden defender pero que só ofenden.
Esa é a historia. E a historia en 2007 é penosa. Hai unha Lei do Estatuto dos Traballadores que non se respecta na maioría das empresas, e algún artigo da Constitución que collido con fío podería utilizarse para custodiar a dignidade da sociedade asalariada. Pero neste século XXI, que se di moi pronto, seguimos acomodados coma sempre.
Semella que mentres as ‘maiorías’ conten coa súa ración, os poucos, que son moitos, deben seguir esclavizados. E os organismos públicos, como a Inspección de Traballo, deberían revisar, como mínimo, o seu código ético . Non hai que ser só honrado, senón tamén parecelo.
[*torto ou torcido, inxusto, ou que non se atén ás leis ou á razón]
miércoles, 28 de marzo de 2007
UNIÓN FENOSA ACTÚA DE XEITO RETORCIDO
Unión Fenosa, que en 2006 acadou uns beneficios que superaron os 635 millóns de euros, engana, deliberadamente ou non, aos seus clientes. Algún caso significativo mostra a dirección desta empresa para encher as súas arcas. Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/.
Unión Fenosa, que en 2006 acadou uns beneficios que superaron os 635 millóns de euros, engana, deliberadamente ou non, aos seus clientes. Algún caso significativo mostra a dirección desta empresa para encher as súas arcas. Máis información en: http://imaxinario.blogspot.com/.
jueves, 22 de marzo de 2007
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
