WILSON, Jack.

Por Ataúlfo de Ferabrás

Parece que nado (1858) e falecido en Nevada (Reserva Walker River, 1932). Fillo de Tävibo, coñecido tamén como Wovoka, era un nativo da zona. Feiticeiro, ao que se lle atribuíron poderes sobrenaturais, e líder relixioso, influído polos mormóns e cuáqueros, segundo algunhas fontes logo dun eclipse de sol preconizou a vitoria dos amerindios sobre os brancos, establecendo un movemento denominado ‘Ghostdance’. E parece que Wovoka converteu á nova relixión a algún salientable dirixente ‘indio’, como Touro Cadeirado, se ben tras os acontecementos de Wounded Knee (un grupo indíxena foi esmagado por soldados estadounidenses pese a lucir camisolas ‘espirituais’ como protección contra as balas) disolveuse o ‘movemento’. E finalmente Wovoka faleceu, no anonimato, na reserva de Walker River.
A batalla de Wounded Knee Creek (1890) foi a última librada polo exército estadounidense contra os indíxenas. Aconteceu o 28 de decembro. Un grupo de nativos foi trasladado a un campamento do exército da Unión. A batalla iniciouse, segundo algúns historiadores, cando un dos indios tirou unha frecha ao aire e feriu a un soldado. Os militares abriron fogo de inmediato e os guerreiros botáronse sobre eles con coitelos e machados de guerra. Alí pereceron entre 200 e 300 indios, segundo as fontes (mulleres, homes e nenos foron cribados a tiros). Esa batalla, definida polos nativos como a ‘masacre de Wounded Knee’, acabou coas inquedanzas de independencia dos auténticos propietarios daquela zona.
Cómpre salientar que miles de anos antes da chegada dos primeiros exploradores europeos ás terras onde hoxe está situado o Estado de Nevada, a zona habitábana xa tribos integradas na familia lingüística dos uto-aztecas ou iuto-nahuas.
Segundo o etnólogo James Mooney, que investigou o movemento ‘Ghostdance’ (1891), Wovoka transmitiu a súa mensaxe sobre o ‘espírito da danza’ por vía oral, logo trasladada á escrita por un correlixionario que asistira á escola india, se ben con certas deficiencias lingüísticas.
O ‘Ghostdance’, que pasou a formularse como un movemento relixioso de ‘carácter mesiánico’, xurdiu entre os indios de Nevada. Algúns atribúeno ao feiticeiro Wodziwob (1869), quen profetizaba a volta á vida dos mortos. Para tal fin organizou unha serie de cerimonias e danzas nas que os participantes entraban en transo e o seu espírito trasladábase ao mundo dos mortos nun reencontro entendido como parte dunha renovación cósmica. A Wodziwob sucedeuno Wovoka a partir de 1889, adquirindo maior preponderancia logo da súa confesión de ter estado con ‘Deus’, que lle proporcionaría as instrucións concretas para realizar o ritual de danza cos espíritos.
O texto mesiánico, que reflicte a simplicidade natural de Wovoka ou Jack Wilson (parece que así foi bautizado), magnifica o amor aos semellantes e salienta a grande alegría que ‘invade o seu corazón polos dons recibidos’. Wovoka comprácese tamén en indicar que ‘non se esqueza que a morte é alegría para os que quedan’. E compele aos seus irmáns de tribo a non loitar e non danar nin ferir a ninguén. Con todo, segundo as notas de James Mooney, Wovoka, ao tempo que confirma a estancia de ‘Xesús’ na terra, profetiza que ‘non hai morte nin enfermidade e que retornará a xuventude para todos’.
Nesta mensaxe que Wovoka trasladou oralmente á escrita mercé a unha ‘man amiga’, recomenda que non se fale diso ‘coa xente branca’, pero insiste en que ‘se traballe para ela ata que chegue o momento, cando treme a terra, que virá o novo mundo’. Wovoka teima, mesmo, en que non hai que ter medo: «ninguén poderá facernos mal ningún».
Todo isto, xunto ao correspondente ritual para despexar as dúbidas (a danza cada seis semanas, baile, alimentos, baño, etcétera), relatouno Wovoka ao seu ‘escribente’, que, naturalmente, o segundo logo axustaría á súa maneira.

ISIDRO DE LA CAL CONTINÚA COA 'LIMPEZA'

Os tres candidatos da CIG que se presentaron ás eleccións fican fóra da empresa

(A Coruña, Por Ataúlfo de Ferabrás).- Pendentes da formalidade do fallo de Maxistratura, que debe decidir nas próximas semanas se readmite as dúas traballadoras despedidas incluídas nas listas da CIG na segunda quenda electoral (unha delas, elixida delegada), Isidro de la Cal ‘desfíxose’ do terceiro representante desta organización sindical, e a cuarta candidata na primeira quenda está a ser acosada sistematicamente.
Por outra parte, os representantes da CUT non son mellor tratados: A Mónica María Caridad (elixida delegada na primeira quenda) ‘rebaixárona’ das súas funcións como encargada de liña e, logo de que denunciou o comportamento violento dunha operaria ao seu cargo, «foi mobilizada do seu labor anterior e illada a zonas arredadas». Incluso, cunha alta inestabilidade alérxica, risco que a empresa coñece, «obrígana a realizar traballos, baixo ameazas solapadas, con determinados produtos químicos». En varias ocasións ‘suxeríronlle’ «a saída voluntaria da empresa». Fontes solventes aseguran, así mesmo, que a empresa está a realizar unha limpeza xeral de traballadores incluídos nas listas electorais, agás dos da UXT, «central que representa ao sector administrativo e directivo».

A ISIDRO DE LA CAL
A CONSTITUCIÓN

IMPÓRTALLE UN CARALLO

POR BRAIS DO CASTRO
braisdocastro@gmail.com

A que de primeiras foi unha empresa de corte familiar que se estableceu mercé á benevolencia da ditadura franquista, co devir foise reconvertendo sen abandonar os seus modos ditatoriais herdados do anterior réxime. Na actualidade, a situación laboral no centro de Isidro de la Cal de Cambre (A Coruña) é alarmante. Se hai días denunciabamos a política pouco menos que escravista desta empresa e a abulia das institucións garantes dos dereitos dos traballadores (Inspección de Traballo), hoxe debemos insistir en que esta actitude contumaz de ‘ordeno e mando’ debe pararse.
Isidro de la Cal parece intocable. Ningún medio de comunicación privado ousa informar sobre o que acontece nese establecemento. Tampouco se investiga o destino das subvencións proporcionadas pola Xunta de Galiza a través dos fondos da UE. Os traballadores entran e saen a cotío. As ‘empresas’ de traballo temporal (como Ábside, por exemplo) procuran que se manteñan os tránsitos nesa barreira que non acada os 50 traballadores necesarios para constituír un comité de empresa con cinco representantes. Con todo, incluídas as dúas traballadoras despedidas, no momento das eleccións a empresa superaba os 51 traballadores. A fraude é evidente.
A historia sindical de Isidro de la Cal no centro de Cambre é moi significativa e debe ser investigada a fondo. En 2002 falábase xa dun grande investimento para a construción dun centro dedicado a actividades mariñas, que xerou certas perspectivas no ámbito laboral. En 2008 a empresa non dispuña de representantes legais dos traballadores e debeu ser un grupo reducido quen as reclamase mediante a recollida das sinaturas necesarias. Á empresa non lle agradou o asunto, pero debeu admitir a convocatoria de eleccións, se ben contaba cun as na manga: sería para delegados, porque o número de traballadores ‘fixos’ da empresa non superaba os 49.
Foi unha trangallada: por parte dos sindicatos, que descoñecen (ou non traballan arreo para informarse) que tamén son traballadores da empresa aqueles cunha antigüidade dun ano (sexan ‘indefinidos’ ou temporais) e que, polo tanto, no momento da convocatoria electoral o número superaba os cincuenta. Isto é, deberían ser eleccións para comité de empresa (cinco) e non ‘parciais’ para elixir tres delegados.
Outra cuestión é a de fondo. A CIG esqueceuse da cuestión electoral. Debeu ser unha traballadora quen puxese ao tanto a esa central, que realizou a súa aparición logo da constitución da mesa. Que pasa? Antes estiveron durmindo?
Coas eleccións en marcha, a empresa despediu a tres traballadoras, se ben só unha delas era afiliada á CIG e á terceira nin sequera lle interesaban as eleccións.
A empresa viu a oportunidade para o despedimento das tres dunha tacada, así ninguén podería dicir que era unha manobra ‘política’. A CIG, fiel ao seu oportunismo, impugnou as eleccións, pese a que a CUT (unha central de clase coma a CIG, pero menos influínte) acadou dous representantes, por un que lle correspondeu a UXT (central que representaba á empresa, é dicir, aos traballadores de ‘alto standing’). Repetíronse as eleccións coas candidatas da CIG despedidas, e a CIG acadou un delegado (outro a CUT, que perdeu un pero recibiu máis votos, e outro UXT).
Hai uns días a empresa botou ao número tres da lista da CIG. E na actualidade, formalmente, ata que Maxistratura falle, non queda na empresa ningún dos candidatos da CIG presentes na súa segunda lista electoral.
A conclusión final é que os traballadores da empresa seguen sen representación sindical. Polo tanto, unha vez máis quen perderon foron os traballadores.
Esta é a grandes trazos a empresa Isidro de la Cal. E a grandes trazos a actuación sindical. E a parsimonia das autoridades laborais, como a Inspección de Traballo, que cando inspecciona, en lugar de inspeccionar parece que avisa, e a empresa pon en marcha os seus mecanismos de defensa.
E agora fagámonos unha pregunta: É isto o que realmente acontece na maioría das empresas e nas institucións que deben velar polos dereitos laborais ou é só un caso illado?
Quedamos á espera das novas dos próximos días. Pero moito nos tememos que algúns traballadores máis de Isidro de la Cal deberá aclarar as súas dúbidas na Maxistratura de Traballo da Coruña.

RELATO DE XAVIER DANS MAYOR**

O FILLO DE WOVOKA*

«Oh meu pai! Por Grande Espírito de praderías! Eu contar irmáns meus que ver en terra home branco. Min traer lonxe por ser primeiro Paiute aprender escribir. Saber que eu non ver máis onde min nacer, eu morrer doenza meniños, chamar varíola. Fin non apropiado para guerreiro que só ten que atopar morte por ferro en batalla (...) En aldea rostro pálido non haber acougo, ser todo ir e vir; trasfega sen repouso e non natureza: quizais eu ser salvaxe sen cultura. Abraiar a min ver cousa marabillosa, verdade falar que no país home branco vivir pel vermella. Chamar xitanos, pero ser nación calé. Eles viaxar, asentar en poboado coma campamento noso, acender lumes e bailar e cantar ó redor coma nós a danza espiritual; ter sentido da tribo e da vida coma as nacións paiute, cheiene, sioux (...) e lingua propia, o caló; coñecer rostro pálido por paio igual nós dicir whasichu. Home branco non querer xitanos, amorear afastados en chabola como a nós en reserva. Porén pobo calé ter leis súas, chamar lei xitana (...) Eu avisar: rostro pálido nunca respectar liberdade e xustiza nosa. Aquí irmáns estar baixo xugo e non oportunidade; eles non casa, non traballo, non home medicina, non escola, non zapato; ter apenas catro farrapos e anaco pan; eles ter que pedir esmola, entón beber auga de fogo e roubar; logo presos, da familia arredados; pero vivir orgullosos de seu e conservar tradición (...) Eu logo preguntar, se calés levar séculos en vello mundo, que ser de nós? Que reservar a nós con promesas home branco? Con mentiras e pau de trono querer dominar e terra nosa apropiar; non paz até nós vencidos e sometidos, aniquilados: pobo indíxena desenterrar machado guerra; loitar, resistir ou morrer! Eu dicir que pensar, eu fitar ós ollos, eu falar fronte a fronte. Eu soñar (...)».

*Nota do tradutor: Esta carta nunca chegou ó seu destino; achada hai pouco nunha estafeta, extraviouse en 1898 probablemente por mor do seu contido, se cadra, incómodo para as autoridades do seu tempo. Con todo, os seus destinatarios, Reserva Paiute Río do Camiñante, non a entenderían xa que eran analfabetos.

**Nota de OLLO CRÍTICO (ACD): Este traballo de Xavier Dans Mayor foi desbotado na selección de 'Relatos de Verán' de La Voz de Galicia, talvez pola coincidencia do seu contido co que está a acontecer a diario con algúns sectores da poboación, ou quizais porque aos cordinadores de dita sección as árbores impedíronlles albiscar o bosque.

SALVADOR ALLENDE

O 11 de setembro cúmprense 35 anos

do golpe militar en Chile

Por BRAIS DO CASTRO

O presidente chileno Salvador Allende Gossens (Valparaíso, 1908-Santiago, 1973) faleceu en Chile o 11 de setembro de 1973 logo dun golpe de Estado apoiado pola CIA e dirixido polo xeneral Augusto Pinochet.
Co apoio das organizacións de esquerda integradas na Unidade Popular, Salvador Allende acadou os votos necesarios para establecer un goberno alternativo que levase ao país cara á denominada ‘vía chilena ao socialismo’. Unha das primeiras medidas do goberno popular foi a nacionalización do cobre, algo que os EE UU non estaban dispostos a consentir.
A estas alturas sábese xa con certeza que a folga do transporte foi patrocinada pola axencia de contraespionaxe estadounidense. E coa axuda da ala máis dura do exército chileno aprobouse o golpe de Estado que establecería en Chile unha das ditaduras militares máis sanguentas e abafantes do século XX.
Con todo, Salvador Allende, que na súa etapa como senador encargouse de facilitar a saída aos sobreviventes da guerrilla do Che Guevara en Boliva, defendeuse no pazo presidencial coas armas na man xunto a un grupo de colaboradores. Finalmente, dado que non contaba co apoio apropiado para defender a Constitución, quitouse a vida nunha das estancias do pazo.
Salvador Allende, que se dirixiu á poboación a través de Radio Corporación ás 7:55 da mañá cun chamado aos traballadores para «que ocupen os seus postos de traballo, que concorran ás súas fábricas, que manteñan a calma e a serenidade», nese momento aínda coidaba que a gornición de Santiago achábase acuartelada con normalidade. E insistía en que, «en todo caso, eu estou aquí, no pazo de goberno, e aquí quedarei defendendo ao goberno que represento pola vontade do pobo». O presidente constitucional solicitaba unicamente que os traballadores estivesen atentos e vixilantes e que evitasen provocacións. Na súa inxenuidade, aínda agardaba pola resposta dos ‘rebeldes’, «que espero sexa positiva, dado que os soldados da patria xuraron defender o réxime establecido, expresión da vontade social, e agardo que cumpran coa doutrina que prestixiou a Chile e prestixia o profesionalismo das forzas armadas. Nestas circunstancias teño a certeza de que os soldados cumprirán coa súa obriga». Non obstante, coidaba que, no caso contrario, «débese mobilizar activamente o pobo e os traballadores, se ben nos seus lugares de traballo, escoitando o chamado do compañeiro presidente da República coas instrucións precisas».
Pese a que, coma sempre, o pobo pedía armas coas que se defender, a ética de Salvador Allende non contaba con que a insurrección fose xeral e efectiva. E ás 8:15 insistía en que «se respectará a vontade do pobo», coidando que «as forzas leais acatarán o xuramento de obediencia e, ao carón dos traballadores organizados, afastarán o golpe fascista que ameaza á patria».
Ás 8:45 Salvador Allende falaba xa de enfrontamento contra a maioría do exército chileno. Ás 9:03, dende Radio Magallanes, salientaba o paso dos avións sobre o pazo presidencial, sinalando que «pagarei coa miña vida a defensa dos principios, que son caros a esta patria», pero mantiña á cidadanía fóra do conflito propiamente dito: «O pobo debe estar alerta e vixilante. Non debe facer fronte ás provocacións, nin tampouco deixarse masacrar, se ben debe defender as súas conquistas: o dereito a construír co seu esforzo unha vida digna e mellor». Mais o pobo seguía desarmado.
Ás 9:10, Allende coñecía xa o alcance do golpe e insistía en que «o pobo debe defenderse [...] pero non sacrificarse. O pobo non debe deixarse esmagar nin martirizar, pero tampouco debe humillarse».
Estaba claro que Salvador Allende non estaba conforme co golpe militar, mais tampouco quería que o exército esnaquizase á poboación. E pese a que os seus socios de goberno (o Movemento de Esquerda Revolucionaria e o Partido Comunista, entre outros) había ben tempo que lle solicitaran que se armase á cidadanía, o presidente chileno optou ata o final pola vía ‘pacífica’ que finalizou co seu último discurso: «Traballadores da miña patria: Teño fe en Chile e no seu destino. Outros homes superarán este momento gris e amargo no que se pretende a imposición da traizón. Saiban vostedes que máis cedo ca tarde abriranse novamente as grandes alamedas polas que camiñará o home libre para construír unha sociedade mellor. Viva Chile. Viva o pobo. Vivan os traballadores. Estas son as miñas derradeiras palabras, coa certeza de que o meu sacrificio non será en van. Sei que, polo menos, será unha lección moral que castigará a felonía, a covardía e a traizón».

ISIDRO DE LA CAL

'CAL VIVO, CAL MORTO, A DERRADEIRA FESTA'

Estrea en Compostela o 11 de setembro

Por BRAIS DO CASTRO

‘Cal vivo, cal morto, a derradeira festa’, documental realizado por Mariano Casas e Duarte Fernández (48 minutos), será estrea en Compostela o próximo xoves 11 de setembro ás nove da noite no Teatro Principal de Compostela [coincidindo coa data do asasinato de Salvador Allende Gossens, en Chile].
Subvencionado pola Consellería de Cultura, trátase dun traballo que reflicte a historia dos últimos ‘caleiros’ que sobreviviron nun oficio milenario, se ben obsoleto na actualidade. O documento, que xa for presentado con anterioridade en Mondoñedo e Ourense, segundo os realizadores, «mostra cómo estes sobreviventes cocen a pedra calcaria durante uns días nunha gran cheminea e así producen o cal (noutrora, unha industria da que viviu moita xente na zona da Mariña Central). Os últimos caleiros, hoxe xa octoxenarios, celebran unha derradeira ‘queima’, co fin de que o seu oficio e o dos seus antepasados non morra canda eles. Dita queima será unha gran festa que os veciños do Masma (Mondoñedo) aproveitarán para narrar en primeira persoa cómo desenvolvían o seu antigo labor».
Mariano Casas (Madrid, 1971) dirixiu as curtametraxes ‘Sirenas’ (2003) e ‘Plans de voda’ (2005).

CADERNO DE BITÁCORA

Martes, día 2 de setembro

Por PAÍS DA NACIÓN

A estancia en Londres foi produtiva: moita calor, semellaba Sevilla. Tivemos que agocharnos no Museo de Cera de Dona Mathausen (quén sabe cómo se escribe) para acubillarnos dos preto de 30 graos. A experiencia foi gratificante. O primeiro abandono do Gran Irmán Asia 2008 foi o mago Tato, que retornou á Coruña, imposibilitado por esixencias profesionais a continuar a viaxe. Logo de trece horas de voo chegamos a Singapur e as calores aumentaron considerablemente. A cidade é Nova York en Asia, con grandes avenidas e xente moi amable por todas partes. Aquí cumprimos o encargo do druída Eloi: mercámoslle a cámara de fotos (tira unhas fotos de moito carallo). Á saída de Singagur cara a Malasia, perfecta, pero en Malasia foi unha aventura alugar un carro para seis persoas e unha morea de maletas. Hoxe chegamos a Kuala Lumpur; semella que respiras auga e a roupa pégase á pel coma se fose ‘superglú’, Dende a fiestra do hotel observamos as xigantescas torres ‘petronas’ e parece que se poden tocar. Á noitiña, a cidade é maxestosa. Os petrodólares malaios parece que se invisten no pobo. Árabes, indios, budistas e orixinarios procuran convivir en harmonía. Hai boas autoestradas e moi baratas (300 quilómetros, aproximadamente, 9 euros) e a gasolina custa uns 50 céntimos o litro. A paisaxe de Singapur a Kuala Lumpur é impresionante: quilómetros e quilómetros de outeiros e chairas de vexetación exuberante, con bosques e palmeiras ‘inverno verde Galiza’.
(Nas aduanas de Singapur e Malasia a visa é gratuíta e a entrada do país é inmediata).

RESPOSTA ABERTA A MANUEL GONZÁLEZ ÁLVAREZ

ISIDRO DE LA CAL

PESE Á PROPOSTA DE DIVISIÓN DA CIG,
A CUT GAÑA NOVAMENTE AS ELECCIÓNS

(A Coruña, por Clelia Zucca). Na factoría de Isidro de la Cal (Cambre, A Coruña) repetíronse as eleccións sindicais logo de que a CIG impugnase as anteriores xa gañadas pola CUT. Os traballadores representados por esta central sindical acadaron 40 votos (o 36,6%) fronte aos 35 da UXT (32,11%) e 34 da CIG (31,1%). A CIG, que presentou como candidata a dúas traballadoras que están á espera da resolución dos seus despedimentos pola Maxistratura de Traballo, acadou pese a todo un delegado. Cunha participación de 81,7% do conxunto de traballadores, malia certos impedimentos para que se votase en horas laborais como é preceptivo (Lei do Estatuto dos Traballadores), finalmente haberá que agardar á resolución de Maxistratura para que os delegados electos vexan reflectida a súa condición dada a impugnación dos anteriores comicios.

CUBA NO CORAZÓN! [II]

CUBA NO CORAZÓN! [I]

INFORMACIÓN OU PROPAGANDA?

INFORMACIÓN OU PROPAGANDA?

BRAIS DO CASTRO
braisdocastro@gmail.com

A afección dos medios de comunicación pola propaganda é tal que cando deben informar non saben, dado que carecen de sentido deontolóxico. A mostra foi a ‘información’ facilitada ao pouco do accidente de Barajas, que finalmente resultou tráxico.
A primeira noticia sobre o suceso trasladouna a SER a través do seu programa deportivo das 15:00 horas (sobre os Xogos Olímpicos de Pequín), dando fe do accidente, «parece que sen vítimas mortais». A televisión pública estatal, nun primeiro momento, cifrou en «sete os falecidos», logo ampliou o número a vinte ou corenta. As emisoras privadas tampouco estiveron moi lúcidas e cada una deu unha versión distinta e singular.
Sobre o por qué do accidente case todos os propagandistas estiveron predispostos a contar a mesma canción sen agardar a ter contrastada a noticia e soamente coa ansia de espallala ao azar a ver se atinaban.
Isto que significa? Pois, primeiro, que os familiares dos pasaxeiros pasaron por unha, dúas ou tres fases antes de coñecer a realidade do accidente, co que iso supón. E por último atopáronse coas consecuencias definitivas: algunhas das persoas que viaxaban no avión sinistrado morreron máis dunha vez para os seus achegados.

AS CHACOTAS DE ISIDRO DE LA CAL

CURIOSIDADES ALIMENTARIAS

O consumidor mercou un sábado en ALCAMPO unha bandexa de froita e o luns, ao abrila, quedou coa boca aberta.

A 'CANDIDATURA DE TRABALLADORES', REPRESENTADA POLA CUT, GAÑA AS ELECCIÓNS EN ISIDRO DE LA CAL

Pese á que a empresa impediulles exercer

os seus dereitos constitucionais en horas laborais

(A Coruña, por Clelia Zucca).- Con 36 votos (distribuídos entre tres candidatos) contra 10 da UXT (á que apoiaron os asalariados das oficinas, técnicos e director xeral á cabeza, que si votaron en horas de traballo), a candidatura representada pola CUT rebentou finalmente coa irresponsabilidade e irregularidades de Isidro de la Cal, que se mantivo durante cinco anos fóra das normativas laborais malia ter recibido fortes subvencións de diversas institucións, incluída a Xunta de Galiza.
Os tres candidatos ‘dos traballadores’ recibiron 15, 12 e 10 votos respectivamente (36), mentres a representación da UXT acadou unicamente 10 votos, polo que tería, segundo o seu voceiro, dereito a un delegado. Con todo, os dous traballadores elixidos dubidan arestora se con dez votos a UXT poderá facerse cun dos tres delegados en xogo.
Cunha abstención que non superou o 50% malia os acontecementos dos últimos días (tres despedimentos nun mes), os traballadores exerceron con múltiples presións (estableceuse unha soa furna para un centro de traballo de tres quendas) o seu dereito a voto.
«Conseguímolo pese aos atrancos», manifestou un dos representantes sindicais elixidos, que debeu agardar a marchar para a súa casa a descansar por mor de que na súa quenda de noite non había posibilidade de votar. O representante da CUT, pola súa banda, valorou como «moi positivo» o resultado, se ben considerou mesmo que «aínda non está todo decidido, dado que a CIG parece que ten intención de impugnar as eleccións».

(Opinión)

‘O canto do aquele’

A CIG DEBERÍA RESPECTAR AOS TRABALLADORES

A CIG debería estar caladiña e respectar aos traballadores. Celebráronse as eleccións e gañaron os traballadores de xeito abafante pese a que a empresa envorcou toda a súa artillería burocrática representada pola UXT (un deses sindicatos que acordaron co goberno español restrinxir os dereitos dos traballadores).
Non hai moito, as empresas estaban representadas por sindicatos amarelos (Fetico, etcétera), pero na actualidade nin os necesitan porque dispoñen de CCOO e UXT, caso de Isidro de la Cal.
E a CIG vaise parecendo moito a ambos os dous sindicatos estatais. E se a pretensión de impugnar e para pórse ela onde está outra, que globalmente é dunha corda parecida, o único que vai conseguir é o esgotamento dos traballadores e que gañe finalmente a empresa. [Brais do Castro]

ELECCIÓNS BORRASCOSAS EN ISIDRO DE LA CAL

Elíxense hoxe tres delegados

(A Coruña, por Clelia Zucca).- Os traballadores de Isidro de la Cal de Espírito Santo (A Coruña) elixen hoxe [29 de xullo] a tres delegados para completar o comité de empresa. En principio, representando a estes traballadores están as centrais CUT e UXT. A CIG, que sen respecto ningún pola representación da CUT (3 delegados, no centro do porto) conseguiu o despedimento de tres traballadores aos que utiliza como ‘mártires’, aínda non sabía [á unha da tarde de onte] se presentaba ou non candidatura, se ben internamente, no centro de traballo, promovía a abstención.
A historia destas eleccións é borrascosa: convocadas pola CUT, aproveitounas a CIG para dividir aos traballadores. E de aí xurdiron tres despedimentos pouco antes de se proclamar a mesa electoral. Segundo unha operaria, «a CIG, como mínimo, unha vez que a empresa botou ás compañeiras, debería ter falado coa CUT para estudar as accións a realizar ata acadar a súa readmisión. Pero non o fixo, aproveitándose da súa estrutura para confundir ao persoal, actuando illadamente, ‘tocando o bombo’ ás portas da empresa nunha actitude manifesta de soberbia sindical». A CUT, por outra parte, que se «solidariza cos traballadores despedidos», confirmou que «a día de hoxe aínda non recibimos ningunha chamada da CIG para nos xuntar e realizar accións legais conxuntas contra o despedimento das tres traballadoras».
«O que pretende a CIG», segundo esta operaria, «é dilatar as eleccións, impugnándoas unha vez celebradas, isto é, atrasalas indefinidamente ata aburrir ao persoal e que desista das súas decisións. Entre a empresa, que nestes días vixía cada movemento dos traballadores con máis celo ca nunca [a través das cámaras ilegais] e as centrais sindicais, que andan cada unha polo seu lado sen ter en conta quen somos, estannos a amolar. De seguir así, divididos, perderemos todos os nosos dereitos e finalmente será a empresa quen gañe».
Por outra parte, os traballadores aínda non percibiron os haberes correspondentes á paga extraordinario de xullo. E, segundo relatou unha voceira da empresa a un representante sindical, «este mes aínda non pagamos a cota relativa á seguridade social».

(Opinión)

'O canto do aquele'

Que pensan os empresarios e que fan os sindicatos?
Os traballadores deben cumprir uns horarios e realizar o labor sinalado no seu contrato e a cambio reciben un salario, a maior parte das veces ínfimo.
Non é cuestión de explicar cánto recibe un representante social (concelleiro, parlamentario, ministro, etcétera), porque algúns salientaríano como demagóxico. Pero si que, xa que está estipulado que se o traballador cumpre o contrato pola súa banda, a empresa debería aboarlle os seus haberes puntualmente.
Pero parece que tanto ás empresas coma aos sindicatos todo isto parécelles unha cousa nimia, cativa, de pouco brillo. As empresas incumpren as leis e non pasa nada. Os sindicatos con tal de acadar a porcentaxe da subvención fan a vista gorda.
E así sucede o que sucede. Por exemplo, en Isidro de la Cal (que por certo ningún medio de comunicación quere saber o que pasa alí) aínda non aboaron aos traballadores a paga extraordinario de xullo [a día 29]. A empresa non di nada. E os traballadores calan. E os representantes sindicais tamén. Esa é a realidade. Pero logo veñen os sindicalistas e pretenden solucionar o problema electoral, é dicir, o seu propio asunto da porcentaxe para acadar maiores subvencións institucionais. E logran o despedimento de tres traballadoras. E tratan de boicotear as eleccións non se sabe para qué nin por qué. Pero é o que fan. E trátase dun sindicato que di defender aos menos favorecidos. O seu nome Central Intersindical Galega. Pero o que consegue e dividir aos traballadores e que rifen entre eles. Unha tal Elisa Trento, pola que pide a CIG a súa readmisión, ameaza a unha compañeira para que desapareza das listas da CUT. Un tal Salvador, membro liberado da CIG, fai o traballo sucio proporcionando as fórmulas para que os traballadores se maten entre eles en lugar de defenderse contra as irregularidades da empresa. E van algúns nomes, porque é vergoñento que se chegue a isto. Nas empresas, sobre todo na maioría das empresas, xa sabemos como as gastan. Pero no sindicalismo que se di ‘de clase’ ímolo sabendo agora. E, falando en prata, é unha merda cagada nun pau. Non serán todos, pero é a desculpa. E por algo se empeza. E parece que o aburguesamento só proporciona desligamentos sociais. E, finalmente, quen perden son os de sempre, os pobres. [BRAIS DO CASTRO]

PATRIA GALEGA

A historia recente de Galiza oriéntanos sobre a imposibilidade galeguista de procurar a súa identidade. O réxime ditatorial do xeneral Franco impedía todo tipo de manifestación nese sentido. E sería a través dun fato de mozos integrados na Unión do Pobo Galego quen, coa colaboración da Asociación Democrática de Estudantes Galegos e a Fronte de Liberación Popular, convocase unha ‘concentración nacional’ en Compostela con motivo do 25 de xullo (1968) baixo a denominación de Día Nacional Popular.
«Viva Galiza ceibe e socialista» era a lenda da pancarta despregada ao carón dunha bandeira galega no paseo da Herradura de Compostela por un reducido grupo de mozos. Con todo, non sería ata 1974 cando a UPG salientase nun comunicado o Día da Patria, nunha análise sobre a situación política do país, se ben sen realizar chamamentos á concentración.
Un ano despois, a apenas creada Asemblea Nacional-Popular Galega encárgase de convocar o Día da Patria Galega mediante pintadas e pasquíns espallados por toda Galiza.
«Galiza, patria asoballada, patria das clases traballadoras, ten hoxe máis necesidade e máis posibilidades ca nunca de que unha rexa e patriótica conciencia colectiva das súas camadas populares reclame e loite pola solución dos seus problemas. A concentración de San Domingo vai ser a proba da vontade dos patriotas galegos de afirmármonos na nosa conciencia nacional e popular contra da asimilación e explotación ás que o Estado colonialista español nos está a someter», así rezaba o pasquín que levou a centos de persoas a Compostela, malia que o desenvolvemento da concentración viuse condicionado debido a fallos de organización e polo gran despregue policial.
En 1976 súmase ao Día da Patria algunha organización máis, se ben é a AN-PG quen se responsabiliza definitivamente da organización pese a estar prohibida polo Goberno Civil. Outras forzas políticas de distinto calado pronunciáronse a favor do Día de Galiza. Ambas manifestacións bateron coas forzas da orde pública, que se empregou coa máxima dureza.
Finalmente, en 1977 foi o Bloque Nacional-Popular Galego quen realizou a convocatoria de manifestación no Día da Patria Galega. Logo da manifestación celebrouse unha festa na horta de San Domingo, en Compostela, na que participaron Bautista Álvarez, Iñaki Martínez (EIA, vasco), Carlos Castellano (PSAN, catalán), Pedro Rocha (LCR), Xesús Arrizaldo (SOG), Francisco García Montes (ING) e o crego de Sésamo e Sueiro, e líder do movemento veciñal das Encrobas, entre outros. [ATAÚLFO DE FERABRÁS]

URXENTE / URXENTE / URXENTE

OUTRO DESPEDIMENTO
EN ISIDRO DE LA CAL

E van tres dende que se abriu o prazo

para realizar as eleccións sindicais

(A Coruña, por Clelia Zucca).- Xa son tres os despedimentos improcedentes no centro de Isidro de la Cal de Bergondo (A Coruña). A última hora da mañá de hoxe (21 de xullo de 2008), a mencionada empresa botou a María Xesús Mosquera, encargada de liña.
No momento de redactar esta información [contra as 14:00 horas], os sindicatos CUT e CIG están reunidos con representantes da empresa frigorífica. Dáse a circunstancia de que hoxe debía convocarse a mesa electoral, pero segundo información telefónica recibida a través dunha traballadora da candidatura da CUT, «aínda non sabemos o que vai pasar. Iso si, agora mesmo estou a agardar polo meu representante sindical, que está reunido coa empresa».

LIMPEZA SINDICAL EN ISIDRO DE LA CAL

Nunha semana, a empresa xa botou a dúas

traballadoras con contrato indefinido

(A Coruña, por Clelia Zucca).- Dende a denuncia realizada pola CUT para convocar eleccións parciais en Isidro de la Cal a primeiros de mes, a empresa de Bergondo (A Coruña) xa botou a dúas traballadoras: Elisa Trento e Olga Rodríguez.
Á segunda, «á que se lle ofreceu a baixa como despedimento improcedente, cos cartos enriba da mesa», segundo fontes solventes, comunicóuselle no seu enderezo a través dun burofax mentres gozaba das vacacións.
Por outra parte, a CIG, que entrou en Isidro de la Cal como un elefante nunha tenda de louza, cando se decatou por unha das súas afiliadas (Olga Rodríguez) que a CUT convocara eleccións, aproveitou para impoñer a súa política oportunista e conseguiu xustamente mártires para a súa causa, o contrario do que se pretendía ao convocar eleccións.
No pé da fotografía publicada pola CIG no seu voceiro oficial Avantar, suxire que ‘traballadores’ [de Isidro de la Cal?] maniféstanse no seu establecemento de Bergondo (ou Espírito Santo, porque a día de hoxe a empresa nin sequera sabe onde está) polo despido de Elisa Trento, a primeira das traballadores despedida, que nin sequera era afiliada á CIG.
Logo, nun reparto de pasquíns, que o propio veceiro publica como ‘contido do panfleto repartido pola CIG-Servizos na protesta’ [deles mesmos, claro], deslizan unha proclama de corte puramente dirixista, utilizando expresións como ‘medo á liberdade, medo aos traballadores, o medo produce represión, non imos permitir impunemente’, etcétera. Semella que están no século XII.
En fin, a empresa está a facelo mal, moi mal, pero a CIG está a facelo peor. E os traballadores polo medio, que finalmente son quen pagan a louza escachada. Os da CIG continuarán co seu salario de ‘liberados’ ou funcionarios acomodados e a empresa seguirá a pedir subvencións á Xunta para investigacións en Galiza e para manter a máis traballadores indefinidos, que polo que se ve a indefinición é moi singular.